خیابان سی و چهارم
آخرین لیوان ویـســکی رو سر میکشم!
مزه زهرماریش داره چشمامو سوارخ میکنه!
با چشمای بسته لیوانو میذارم روی میز!
آروم چشمامو باز میکنم, نگاهم به لیوانه!
از بین انگشتام حلقه های زنجیرو میبینم که فریاد جدایی میزنن!
انگشتامو از دور لیوان باز میکنم!
حالا بهم میخنده! شایدم مسخرم میکنه... ولی قشنگ شده...
دست چپم زیر پیشونیمه!
وقت رفتــــــــــــــــــنه...
انگشتمو میذارم وسط آخرین حلقه زنجیرو آروم میکشمش بطرف خدم...
درو باز میکنم.
سگک کمربندمو نیگا میکنم! میرم پایینتر تا به سایه ام برسم!
سایه ای دیرآشنا تا انتهای بی نهایت روی زمین نقش بسته.
سایه نیست! خشم و نفرتی هست که مدت ها ازم دور بوده و امروز برگشته به خونش!
قدم بر میدارم و با هر قدم قسمتی از سایه ام را با پاهایم می مکم!
سر از پا پر شده ام از خشم و نفرت... فرونشاندن عطش در صبحی بهاری...
وقت گذشتنست...
episode dovom
شب از نیمه گذشته در راه خانه ام. دیگر از سایه ای که وقت رفتن زبانه میکشید خبری نیست!
سایه ای بی جان! خسته و کوفته! ولی خنک که از مهتاب نقش بسته جایش را پر کرده.
با هر قدم تکه ای از این سایه از بدنم جدا میشود و کف خیابان جا میماند!
حس خوبی داره!
مثل وقتی که نفست به دندون های تازه مسواک خردت میخوره! حس خنکی! سبکی!
خیابان سی و چهارم.
در رو میبندم و با سایه ام خداحافظی میکنم...
